ورق هاي استيل يا در اصطلاح، ورق هاي استنلس استيل، صفحه هاي فولادي ضد زنگ هستند که به عنوان ورق هاي فولادي مقاوم به خوردگي معروفند. ورق استنلس استيل، آلياژهايي بر پايه فلز آهن، حاوي حدود 10 درصد فلز کروم هستند. برخي از استيل ها مقادير بالايي، ورق گالوانیزه بيش از 30 درصد کروم و يا کمتر از 50 درصد آهن دارند. هنگامي که اين ورق ها در معرض اکسيژن هوا قرار مي گيرد، کروم موجود در آن با اکسيژن ترکيب شده و يک لايه اکسيدي اکسيد کروم روي سطح ايجاد مي شود؛ به اين ترتيب ورق فلزي از زنگ زدگي در امان مي ماند. 

 

عناصري مانند نيوبيوم (Nb) – آلومينيوم (Al) -سيلسيوم (Si) – تيتانيوم (Ti) – مس (Cu) – نيکل (Ni) – موليبدن (Mo) – سلنيوم (Se) جهت بهبود خواص استيل به آن اضافه مي شود. درصد کربن در اين محصولات در محدوده 03/0 تا 1 درصد متغيير است. در هنگام انتخاب نوع ورق هاي استيل، توجه به عواملي همچون مقاومت به خوردگي، خواص مکانيکي – حرارتي و موجوديت در بازار حائز اهميت است. 

 

براي متريال استنلس استيل، دو اصطلاح رايج به کار برده مي شود. اول، اصطلاح "استنلس استيل نگير" (سري 300) و دوم، "استنلس استيل بگير" (سري 400). استنلس استيل نگير، قیمت لوله گالوانیزه به ورق استيلي مي گويند که خاصيت مغناطيسي ندارد؛ اين ورق ها آلياژي حاوي آهن، کروم، نيکل و کربن کمتر از 1/0 درصد هستند. 

 

 

در مقابل، استنلس استيل بگير، ورق استيلي است که خاصيت مغناطيسي داشته باشد؛ اين ورق ها آلياژي حاوي آهن، کروم و کربن کمتر از 1/0 درصد هستند. به طور کلي، بسته به نوع و مقدار عناصر موجود در آلياژ استيل، خواص مکانيکي نظير سختي و شکل پذيري آن متفاوت خواهد بود.  تیرآهن هرچه مقدار کربن در آن افزايش يابد، سختي استيل زياد شده اما ميزان شکل پذيري آن کاهش مي يابد. 

 

ورق هاي فلزي براي محيط زيست خطري ندارند زيرا قابل بازيافت هستند. 

 

اين مواد دوباره ذوب مي شوند.